
ଭଗବାନ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ରୂପ ଅତ୍ୟନ୍ତ ମନୋରମ ହୋଇଥାଏ । ଯେଉଁ ଛବିକୁ ଦେଖିବା ମାତ୍ରେ ଆମର ଦୃଷ୍ଟି ଆକର୍ଷଣ କରେ । ଦେବାଦେବୀମାନେ ସାଧାରଣତଃ ହାତରେ, ମୁଣ୍ଡରେ ଓ ଦେହରେ ଅଳଙ୍କାର ପିନ୍ଧି ସଜେଇ ହୋଇ ରହିଥାଆନ୍ତି । ହେଲେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡରେ ମୟୂରର ପୁଚ୍ଛ, ହାତରେ ବଂଶୀ ଧରିଥାଆନ୍ତି । କିନ୍ତୁ ଆପଣ କେବେ ଏହା ବିଷୟରେ କିଛି ଭାବିଛନ୍ତି କି? ତେବେ କାହିଁକି ଭଗବାନ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ମୟୂର ପୁଚ୍ଛ ଏବଂ ବଂଶୀ ଧରିଥାଆନ୍ତି । ଏହା ପଛରେ ଧାର୍ମିକ ଓ ଆଧ୍ୟାତ୍ମିକ ରହସ୍ୟ ରହିଛି । ତେବେ ଆସନ୍ତୁ ଏହାର ମହତ୍ତ୍ବ ଜାଣିବା ।
ଭଗବାନ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ପ୍ରକୃତିକୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭଲ ପାଉଥିଲେ । ବୃନ୍ଦାବନରେ ମୟୂରଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟ ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଗୋଟିଏ ବୋଲି ବିବେଚନା କରାଯାଏ । ଧାର୍ମିକ ଗ୍ରନ୍ଥଗୁଡ଼ିକ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ବଂଶୀର ସ୍ୱରକୁ ବର୍ଣ୍ଣନା କରେ, ଯାହା ସମସ୍ତଙ୍କୁ ମୋହିତ କରେ । ଯେତେବେଳେ କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କର ସୁମଧୁର ବଂଶୀ ବଜାଇଥିଲେ, ମୟୂରମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ନାଚିବେ ବୋଲି କୁହାଯାଏ । ମୟୂରମାନେ ନୃତ୍ୟ କରିବା ପରେ, କୃଷ୍ଣ ପ୍ରେମର ସହିତ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଥିବା ମୟୂର ପରକୁ ତାଙ୍କ ମୁକୁଟରେ ରଖିଥିଲେ । ବିଶ୍ୱାସ କରାଯାଏ ଯେ ଏହିପରି ଭାବରେ, ମୟୂର ପର ତାଙ୍କର ଏକ ଅବିଚ୍ଛେଦ୍ୟ ଅଂଶ ହୋଇଗଲା । ମୟୂର ପରକୁ ପ୍ରକୃତି ପ୍ରତି ତାଙ୍କର ପ୍ରେମ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଜୀବଜନ୍ତୁଙ୍କ ପ୍ରତି ତାଙ୍କର ସ୍ନେହର ପ୍ରତୀକ ବୋଲି ମଧ୍ୟ ବିବେଚନା କରାଯାଏ ।
ଧାର୍ମିକ ବିଶ୍ୱାସ ଅନୁସାରେ ଭଗବାନ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ସୁନା, ହୀରା ଏବଂ ମଣି ବଦଳରେ ତାଙ୍କ ମୁକୁଟ ପାଇଁ ମୟୂର ପର ବାଛିଥିଲେ। ଏହା ପଛରେ ଥିବା ବାର୍ତ୍ତା ହେଉଛି ଯେ ପ୍ରକୃତ ମହତତା ବାହ୍ୟ ଦୃଶ୍ୟରେ ନଥାଏ ବରଂ ସରଳତା, ପ୍ରେମ ଏବଂ ନମ୍ରତାରେ ଥାଏ ବୋଲି ବିଶ୍ୱାସ କରାଯାଏ ।
ମୟୂର ପର ସକରାତ୍ମକ ଏବଂ ଶୁଭତାର ପ୍ରତୀକ । ଏହାର ସୁନ୍ଦର ରଙ୍ଗ ଜୀବନରେ ସୁଖ,ଶାନ୍ତି ଏବଂ ଆନନ୍ଦତା ପ୍ରଦାନ କରେ । ଏହା ନକରାତ୍ମକତା ଶକ୍ତିଠାରୁ ଦୂରେଇ ରଖେ ବୋଲି ବିବେଚନା କରାଯାଉଛି । ଏହି କାରଣରୁ ଅନେକ ଲୋକ ସେମାନଙ୍କ ପୂଜାସ୍ଥାନରେ ମୟୂର ପର ରଖନ୍ତି ।
ଏହାକୁ ଭଗବାନ କୃଷ୍ଣ ଏବଂ ରାଧାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦିବ୍ୟ ପ୍ରେମର ପ୍ରତୀକ ଭାବରେ ବିବେଚନା କରାଯାଏ । ଏହା ପ୍ରେମ, ଭକ୍ତି ଏବଂ ପବିତ୍ରତାର ଭାବନାକୁ ପ୍ରତିଫଳିତ କରେ । ଏହି କାରଣରୁ ଜନ୍ମାଷ୍ଟମୀ ଏବଂ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସହିତ ଜଡିତ ଥିବା ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପର୍ବପର୍ବାଣୀରେ ମୟୂର ପରକୁ ବିଶେଷ ଗୁରୁତ୍ୱ ଦିଆଯାଇଥାଏ । ଏହା ବ୍ୟତୀତ ଭଗବାନ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ମୟୂର ପର ସହିତ ମୁକୁଟ ପଶୁ, ପକ୍ଷୀ ଏବଂ ପ୍ରାକୃତିକ ଜିନିଷ ପ୍ରତି ଥିବା ସମ୍ମାନକୁ ପ୍ରତିଫଳିତ କରେ । ଏହା ପ୍ରେମ, କରୁଣା ଏବଂ ପରିବେଶ ସୁରକ୍ଷାକୁ ପ୍ରେରଣା ଦିଏ ।





