ଉତ୍ତରପ୍ରଦେଶର ମଥୁରା ଜିଲ୍ଲାରେ ଅବସ୍ଥିତ ବୃନ୍ଦାବନର ‘ନିଧିବନ’ ଏକ ଅତି ରହସ୍ୟମୟ ଏବଂ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ। ସ୍ଥାନୀୟ ଲୋକକଥା ଏବଂ ଶ୍ରଦ୍ଧାଳୁଙ୍କ ବିଶ୍ୱାସ ଅନୁଯାୟୀ, ଆଜି ବି ପ୍ରତି ରାତିରେ ଏଠାରେ ଭଗବାନ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ, ମାତା ରାଧା ଏବଂ ଗୋପୀମାନଙ୍କ ସହ ‘ରାସଲୀଳା’ କରନ୍ତି। ଏହି କାରଣରୁ ସନ୍ଧ୍ୟା ଆରତୀ ପରେ ଏହି ବନ ଭିତରକୁ ମଣିଷ ତ ଦୂରର କଥା, ପଶୁପକ୍ଷୀ ମଧ୍ୟ ରୁହନ୍ତି ନାହିଁ।
ବୃନ୍ଦାବନର ଲୋକମାନେ ବିଶ୍ୱାସ କରନ୍ତି ଯେ କୃଷ୍ଣ କେବେ ବୃନ୍ଦାବନ ଛାଡି ନାହାଁନ୍ତି; ତାଙ୍କର ଦିବ୍ୟ ଉପସ୍ଥିତି ଏବେ ବି ପ୍ରତ୍ୟେକ ତୁଳସୀ ଗଛ ଏବଂ ପ୍ରତ୍ୟେକ ମନ୍ଦିର ଘଣ୍ଟିରେ ବିଦ୍ୟମାନ।
ଆପଣ ନିଧିବନରେ ଖାଲି ପାଦରେ ଠିଆ ହୋଇ ଏହା ଅନୁଭବ କରିପାରିବେ, ଯେଉଁଠାରେ କୃଷ୍ଣ, ରାଧା ଏବଂ ହଜାର ହଜାର ଗୋପୀ ରାତିରେ ନୃତ୍ୟ କରୁଥିଲେ।
ଆଜି ମଧ୍ୟ, ସନ୍ଧ୍ୟାରେ ନିଧିବନ ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ପାଇଁ ବନ୍ଦ ରହିଥାଏ। ଏହାର ଯତ୍ନ ନେଉଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିମାନେ କୁହନ୍ତି ଯେ ଚାନ୍ଦିନୀ ରାତିରେ ଗଛ ତଳେ କ’ଣ ଘଟେ ତାହା ଦେଖିବା ପାଇଁ କେହି ସେଠାରେ ରହିବାକୁ ସାହସ କରନ୍ତି ନାହିଁ।
ଆପଣମାନେ ହୁଏତ ସେଗୁଡ଼ିକୁ ପୌରାଣିକ କଥା କିମ୍ବା ଚମତ୍କାର ବୋଲି କହିପାର, ହେଲେ ଏହି କାହାଣୀଗୁଡ଼ିକ ଏହି ସହରରେ ବଞ୍ଚି ରହିଛି। ଏହି କାହାଣୀଗୁଡ଼ିକ ଏଠାରେ ଏକ ଆଧ୍ୟାତ୍ମିକ ଯାତ୍ରାକୁ କେବଳ ଏକ ଶାରୀରିକ ତୀର୍ଥଯାତ୍ରା ଅପେକ୍ଷା ବହୁତ ଅଧିକ ସ୍ୱତନ୍ତ୍ର କରିଥାଏ। ଏହା ଈଶ୍ୱର ଏବଂ ଭକ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅନନ୍ତ ପ୍ରେମର କାହାଣୀରେ ପ୍ରବେଶ କରିବାର ଏକ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ସୁଯୋଗ।
ବୃନ୍ଦାବନର ମନ୍ଦିର ପରିବର୍ତ୍ତନର ଭାବନା ଆଣିଥାଏ:
ବୃନ୍ଦାବନରେ ଛୋଟ ବଡ଼ ୫୦୦୦ ରୁ ଅଧିକ ମନ୍ଦିର ଅଛି, ଯାହା ପର୍ଯ୍ୟଟକଙ୍କୁ ଏକ ଅବର୍ଣ୍ଣନୀୟ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପକାଇଥାଏ। କମ୍ ଜଣାଶୁଣା ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ରାଧା ବଲ୍ଲଭ ମନ୍ଦିର ମଧ୍ୟ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପୂଜ୍ୟ।
ଅନ୍ୟ ମନ୍ଦିର ପରି, ରାଧାଙ୍କୁ ଏଠାରେ ଏକ ପ୍ରତିମା ଭାବରେ ନୁହେଁ ବରଂ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସହିତ ଏକ ଅଦୃଶ୍ୟ ଉପସ୍ଥିତି ଭାବରେ ପୂଜା କରାଯାଏ, ଯାହା ପ୍ରେମର ଅଦୃଶ୍ୟ କିନ୍ତୁ ଅତୁଟ ବନ୍ଧନର ପ୍ରତୀକ।
ସ୍ଥାନୀୟ ଲୋକମାନେ ବିଶ୍ୱାସ କରନ୍ତି ଯେ ଯଦି ଆପଣ ଏଠାରେ ବସି ଋଷିମାନଙ୍କ ସହିତ ଜପ କରନ୍ତି, ତେବେ ବୃନ୍ଦାବନ ଏହାର ପ୍ରଭାବ ପକାଇଥାଏ। ଏହି ସ୍ଥାନ ଆପଣଙ୍କୁ ଦୁନିଆର କୋଳାହଳରୁ ଦୂରରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ନିକଟରେ ନିଜକୁ ସମର୍ପିତ କରିବାକୁ ପ୍ରେରଣା ଦିଏ।
